گروهی که ویروس ها را می ساختند، بنام واحد 731 یاد می شدند که رهبر آنها یک داکتر جاپانی به نام شیرو ایشی بود.
ایشی کسی بود که در دانشگاه کیوتو در رشته پزشکی تحصیل کرد و در سال 1921 به عنوان جراح و با درجه ستوان یعنی بریدمن وارد ارتش امپراتوری جاپان شد. او بعد از یک سال خدمت به بیمارستان شماره 1 ارتش و دانشگاه پزشکی ارتش جاپان منتقل شد. فعالیت های ایشی در این مرکز آنچنان مافوق هایش را در ارتش راضی کرد که او را مجددا برای فوق تخصص به مدت دو سال به دانشگاه کیوتو فرستادند.
در جریان تحصیل او عادت داشت باکتری های مختلف را در ظروف گوناگون و به عنوان حیوان دست آموز پرورش دهد. کار او موجب شده بود که در دانشگاه مورد توجه کارکنان آنجا قرار گیرد.
در سال 1925 او به درجه سروان جراح یا تورن نائل آمد و سخت تلاش کرد تا امپراتور جاپان را برای ایجاد برنامه سلاح های بیولوژیک راضی سازد. سپس برای دو سال به کشور های غربی سفر کرد و در باره اثرات سلاح های بیولوژیک و شیمیایی در دوران جنگ جهانی اول و بعد از آن تحقیقات گسترده ای انجام داد.
این ماموریت بسیار موفقیت آمیز بود و موجب شد تا ایشی پشتیبانی وزیر جنگ دولت جاپان را بدست آورد.
ایشی در سال 1932 در حالیکه به درجه سرگرد جراح یعنی جگرن ارتقا یافته بود آزمایش های مقدماتی بیولوژیک خود را در قالب یک برنامه نظامی مخفیانه برای ارتش جاپان آغاز کرد.
در سال 1936 یک محوطه عظیمی مشتمل بر 150 ساختمان در زمینی به مساحت 6 کیلومتر مربع در حومه شهر هاربین در چین در اختیار داکتر ایشی قرار داده شد تا واحد 731 را تاسیس نماید و آزمایش های محرمانه خود را در آن مکان ادامه دهد.
یک داستان دروغین هم برای مردم عادی ساختند که این تاسیسات متعلق به یک مجتمع بزرگ تصفیه آب است.
درجه نظامی ایشی هر سال ارتفا میافت و از سرهنگ دوم یعنی دگرمن به سرهنگ یعنی دگروال و بلاخره تا درجه سرلشکر جراح یا تورن جنرال بالا رفت.
ایشی با میکروب های پرورش یافته اش شروع کرد به آزمایش های عملی. او نه تنها روش های گوناگونی را برای پراکندن این میکروب ها آزمود بلکه بر روی اسرای جنگ در زندان، سربازان دشمن در میدان نبرد و حتی شهروندان عادی در شهرهای چین این آزمایش ها را پیاده کرد.
زخم، وبا و دیگر بیماری ها پیدا کند.
این تحقیقات منجر به تولید بمب های برگ ریزان باسیلی و بمب های حاوی کَیک شد که برای گسترش طاعون در شهرهای چین مورد استفاده قرار گرفتند.
این بمب ها نیروهای جاپانی را قادر می ساخت تا بیماری های مرگبار را بر روی محصولات کشاورزی، چاه ها، مخازن آب و سایر مناطق پخش کنند.
بنابر آنچه در محتواهای تاریخی اشاره می شود بیش از 200 هزار چینی در نتیجه این آزمایشات کشته شدند. حیوانات آلوده به ویروس طاعون نیز در مناطق جنگی رها می شدند و نهایتا این حیوان ها نیز در سال های 1946 تا 1948 باعث مرگ حد اقل 30 هزار نفر شدند.
جاپان قرار بود در تابستان سال 1945 از هواپیماهای کامی کازه برای رها کردن بمب های طاعونی بر فراز سن دیگو در امریکا استفاده کند.
اما قبل از آنکه دست بکار شود در ششم اگوست سال 1945 امریکا شهر هیروشیما را بمباران اتمی کرد و دو روز بعد شهر ناکازاکی نیز مورد اصابت بمب هسته ای قرار گرفت.
در روزهای پایانی جنگ و احتمالِ شکستِ قریب الوقوع جاپان، نیروهای ارتش این کشور، ساختمان های واحد 731 را منفجر کردند تا هیچگونه نشان و سندی از تحقیقات انجام یافته باقی نماند.
رهبر واحد 731 داکتر ایشی توسط نیروهای امریکایی دستگیر شد و قرار شد وی و سایر مقامات بلندپایهء واحد 731 توسط مقامات شوروی بازجویی شوند. اما ایشی و همکارانش موفق شدند مقامات مسئول را پیش از برگزاری دادگاه نظامی بین الملی شرق آسیا متقاعد کنند تا به آنها در ازایِ افشای کامل نتایج تمامی تحقیقات و آزمایش های پزشکی بر روی انسانها، مصونیت کامل قضایی بدهند.
در نهایت ایشی تمام اطلاعات را تحویل مقامات امریکایی داد و هیچگاه محکوم نشد.
اطلاعات ایشی از نظر امریکاییان خیلی ارزشمند بودند تا جایی که رئیس فرماندهی پزشکی ارتش امریکا در گزارش خود نوشته بود که تجربیات و آزمایش های ایشی و همکارانش بدون چون و چرایی ارزشمند است و تحت هیچ شرایطی در کشور امریکا به دلیل تنگنای اخلاقی قابل انجام نیست. و حالا این امکان پیش آمده که نتایج این آزمایش ها به آسانی و ارزانی به دست آید.
ریچارد درایتون یک استاد تاریخ در دانشگاه کمبریج مدعی شد که ایشی بعد ها به مریلند آمد تا امریکایی ها را در زمینه سلاح های میکروبی مشاوره دهد.
باید گفت که در مریلند امریکا یک آزمایشگاه بزرگ سلاح های بیولوژیک بنام فورت دیتریک قرار دارد که به احتمال زیاد ایشی هم در این مرکز رفته باشد.
و اما ویروس ابولا چی است و چگونه بوجود آمد؟
ویروس ایبولا یکی از کشنده ترین ویروس ها است که باعث بیماری شدید در انسانها و پستانداران می شود. این ویروس بطور مرگباری در میان انسانها و میمونها در افریقا شایع است.
این ویروس نخستین بار در سال 1976 میلادی در یکی از ولایت های سودان و نیز منطقه ای در نزدیکی زئیر جایی که هم اکنون جمهوری دمکراتیک کنگو واقع شده است پیدا شد. که در همان سال 287 نفر به این بیماری مبتلا شدند که در نهایت 151 نفر جان خود را از دست دادند.
طی سال های بعد این ویروس به دیگر کشور های افریقایی هم گسترش یافته و هرچند سال یکبار تعدادی کشته و قربانی به جا میگذارد.
در سال 2014 نیز با انتشار مجدد این ویروس که از کشور افریقایی گینه شروع شد و به کشورهای همسایه سیرالئون و لیبریا گسترش یافت حدود 400 نفر جان خود را از دست دادند.
نشانه های افراد مبتلا به این ویروس معمولا دو روز تا سه هفته بعد از تماس به صورت تب، گلودرد، دردهای ماهیچه ای و سردرد ظاهر می شود. معمولا حالت تهوع، استفراغ و اسهال و همچنین کاهش عملکرد کبد یعنی جگر و کلیه ها به دنبال این موارد می آیند. در این زمان مبتلایان دچار خونریزی می شوند.
تا حال درمان قطعی برای بیماری ابولا وجود ندارد و رسانه های مختلفی در افریقا، ایران و کوریای شمالی ادعا کرده اند که این ویروس ساخت انسان است. آنها کشور امریکا را در ساخت و آزمایش این ویروس در کشور های فقیر افریقایی مقصر میدانند.
با آنکه هنوز نمیتوان امریکا و یا کدام کشور دیگر را سازنده و پخش کننده اصلی این ویروس دانست اما با قاطعیت میتوان گفت که امریکا در حال حاضر آزمایشگاه های سلاح های بیولوژیک در اختیار دارد که به مراتب پیچیده تر و پیشرفته تر از واحد 731 جاپان است.
تنها با این تفاوت که جاپانی ها ویروس های شان را روی اسیران جنگی و حیوانات امتحان میکردند اما امریکاییان روی مردم فقیر افریقا و یا هم مردم افغانستان.
اگر یادتان باشد امریکا جهت آزمایش مادر تمام بمب ها، ظاهرا مخالفین دولت را در ولایت ننگرهار هدف قرار داد. جالب است که نه تنها تعداد مخالفین کاهش نیافتند بلکه زمینه را برای آزمایشات بیشتر این قبیل سلاح ها فراهم ساختند.
پس فراموش نکنیم که انسان قوی کسی است که نه منتظر میماند کسی خوشبختش کند و نه اجازه میدهد کسی بدبختش نماید.
No comments:
Post a Comment