آلمان زمانی که یکی از بدترین کشورهای جهان بود Great Depression Germany

چون آلمانی ها جنگ جهانی اول را باخته بودند باید به برندگان جنگ غرامت می پرداختند لذا در سال 1920 در آلمان

بیشتر از 30 کارخانه کاغذ سازی، و 150 چاپخانه و دو هزار ماشین چاپ بصورت شبانه روزی فقط پول تولید می کردند.

تورم آهسته آهسته بالا گرفت و ارزش واحد پول آلمان یعنی مارک سقوط نمود.
در سال 1921 یک دالر امریکا برابر بود با شصت مارک آلمان. یک سال بعد یک دالر برابر با 6000 مارک شد. دو سال بعد یک دالر بیشتر از 4000 میلیون مارک گردید.

تورم به حدی بالا گرفت که کارگران باید مزد شان را دو بار در روز دریافت می کردند. دست مزد صبح یک بوجی یا یک گونی پول می شد که فقط با آن یک وعده غذا  می شد خرید.

زمانی که قیمت ذغال سنگ بالا بود مردم برای گرم کردن خانه ها پول کاغذی می سوختاندند.
و با 1000 میلیارد مارک فقط میتوانستند یک قرص نان بخرند.
چنین تورمی در کل اروپا بی سابقه بود. فحشا، بزهکاری و مفاسد اجتماعی سراسر جامعه را فرا گرفته بود.

سال بعد دولت برای نجات پول اقدام به چاپ واحد پول جدید کرد اما دیری نگذشت که حادثه دیگری اتفاق افتاد.

 هنوز مردم ابر تورم را یادشان بود که در سال 1929  سه شنبه سیاه اتفاق افتاد.  رکود بزرگ در وال استریت همه جهان را تحت تاثیر قرار داد.

یکی از کشور هایی که بیشتر از هر کشور دیگری متاثر گردید آلمان بود.

در پی این بحران اقتصادی امریکا مجبور شد تمام کمک هایش را به آلمان قطع کند.

به مرور زمان کارخانه ها در امریکا بسته شدند و 12 میلیون نفر در امریکا بیکار گردیدند.

آلمان که وابسته به کمک های امریکا بود بیشتر از خود امریکا زیان مند این بحران گردید. امریکا که یکی از خریداران اصلی کالاهای آلمانی بود بخاطر نجات کارخانه های خودش واردات کالا های آلمانی را متوقف نمود.

تعداد زیادی از کارخانه ها در آلمان تعطیل گردیدند و دیری نگذشت که حدودا 6 میلیون آلمانی کار شان را از دست دادند.

کشور با قحطی روبرو شد و کودکان آلمانی بیشتر از همه متضرر گردیدند. هزاران کودک در اثر سوء تغذی و یا بیماری های ناشی از آن جان شان را از دست دادند.

دولت برای نجات مردم، مواد اولیه را جیره بندی کرد و در این دوره آلمان یکی از بدترین کشورهایی بود که هرگز کسی دوست نداشت در آنجا زندگی کند.
تعداد زیادی از مردم آلمان مجبور شدند کشور شان را ترک کنند.
مردم که می پنداشتند بد بختی ها را پایانی نیست روی آوردند به نازی ها و به هیتلر.

هیتلر که کمونیست ها و یهودی ها را مقصر خرابی های این کشور میدانست، توانست میلیون ها آلمانی را دور خود جمع کند و همین مسئله باعث شروع یک بد بختی دیگر گردید و آغاز گر جنگ جهانی دوم و فروپاشی دیگر.

آلمانی ها شکست خورده بودند و کشور های برنده جنگ چون فرانسه و انگلستان در پاریس برای مردم آلمان تصمیم میگرفتند.

آنها چون آلمان را آغاز گر جنگ میدانستند، میخواستند از این کشور انتقام بگیرند.
نه تنها انتقام بلکه آنها میخواستند آلمانی ها را تحقیر کنند و برای آنها چنان درسی دهند که چندین نسل فراموش نکنند.
با اصرار فرانسه پیمان ورسای به امضا رسید و از سال 1920 قابل اجرا گردید.

بر اساس این پیمان باید قسمت های زیادی از خاک آلمان از این کشور جدا میگردید.

آلمان باید تمام کشتی های جنگی و تجاری  اش را به فرانسه و انگلستان میداد.
آلمان باید تا چند سال آینده بصورت رایگان برای انگلستان، فرانسه و امریکا کشتی میساخت.

آلمان دارایی هایش را در کشورهای دیگر از دست میداد.
آلمان باید برای انگلستان، فرانسه و متحدان آنها 5000 موتور قطار، و 150000 ماشین یا موتر تولید می کرد.
آلمان باید برای ده سال مقادیر زیادی ذغال سنگ برای فرانسه، بلژیک و ایتالیا میداد.
فرانسه، انگلستان و دیگر کشور های برنده جنگ باید تا 5 سال دیگر بر تمام واردات و صادرات آلمان نظارت می داشتند.

آلمان باید شش هزار و شش صد میلیون پوند استرلینگ به برندگان جنگ به عنوان غرامت پرداخت می کرد.

آلمان اجازه داشت فقط یکصد هزار نفر ارتش داشته باشد بدون تانک و سلاح های سنگین و وسایط زرهی.
آلمانی ها حق نداشتند زیر دریایی داشته باشند و یا سربازگیری نمایند.
آلمانی ها اجازه نداشتند نیروی هوایی داشته باشند.
نیروی دریایی آلمان نمیتوانست بیشتر از شش فروند کشتی جنگی در اختیار داشته باشد.

در صورت عملی شدن این قرار داد آلمان بیشتر از نصف معادن خود را از دست میداد.
آلمان تمام مستعمراتش را در افریقا و آسیای جنوب شرق به انگلستان، فرانسه و جاپان باید تسلیم میداد.